Zo sprak Bertolt Brecht, een Duits toneelschrijver uit de 19e en 20e eeuw. En dit citaat is volledig toepasbaar op de situatie van ons 7-tal. Hoewel onze vereniging eerder een poging deed een paar potjes te voetballen heeft dit niet veel goeds opgeleverd. Zo moesten we vorig jaar helemaal van voor af aan beginnen. Geen steen om op te bouwen, geen oude wijze mannen met vaderlijke tips. Nee, slechts een groepje te dik geworden, of dik wordende (oud-) sociëteitsbestuurders met wat omringend gepeupel. Maar bloedfanatiek waren ze. De een liet zijn team niet in de steek omdat hij z’n enkelbanden scheurde, tanden op elkaar en doorvoetballen. De ander werd zo enthousiast dat zijn meniscus het niet meer bijhield en het daarom maar liet afweten. De rest trainde keihard door. Aan het eind van een wedstrijd stopte het niet, in de kleedkamers ging het door. Zelfs bij het uitlopen van de kantine bleef de bal rollen, tot in de pakkerij en in onze mooie sociëteit Flux. Uiteindelijk leverde dit ons een eerst plaats in het InEx toernooi op.

Het was duidelijk, de naam Alphavoriet, die nog steeds de nare nasmaak had van slome voetballers zonder wilskracht had afgedaan. De Gele Rakkers moest het worden! Hoewel iedereen zal toegeven dat deze naam enigszins insinuerend is, vooral de combinatie met het logo doet iedereen vermoeden dat het hier om zuiver pils gaat, is niks minder waar. De oplettende kijker ziet het direct. Het glas is leeg. Er is zelfs geen schuimkraag te bekennen. Het is slechts de gele achtergrond van ons T-shirt dat doet vermoeden dat het glas tot de nok is gevuld. Dit is ook het karakter van ons team en het imago wat wij uitstralen! De naam rakker zegt het ook al. Waar vroeger fanatieke politici werden aangeduid met linkse of rechtse rakkers. Zo zijn wij Gele Rakkers. Wij bijten ons ergens in vast, wij zijn aanhouders, we geven niet op en blijven immer overtuigd van ons eigen kunnen.

Daarom zeggen wij in eendracht: EN NOG EENS!